Η συντρόφισσα Καίτη ήταν ευαίσθητη και δυναμική. Την πόναγε το άδικο μα και την εξόργιζε ταυτόχρονα. Δεν ανεχόταν να βλέπει την φτώχεια, τους πολέμους, την προσφυγιά και να μην κάνει κάτι γι’ αυτό.

Οργανώθηκε στο ΚΚΕ, στο χώρο δουλειάς της, στο νοσοκομείο «Αμαλία Φλέμινγκ» όπου μαζί με άλλους συντρόφους – συναδέλφους της γιατρούς, μοιραζόταν τις ίδιες αγωνίες, τα ίδια οράματα, για έναν καλύτερο κόσμο, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Η Καίτη ήταν αιματολόγος, εξαιρετική επιστήμονας με αρχές, αξίες και ιδανικά, που ποτέ δεν πρόδωσε μέχρι το τέλος της ζωής της.

Πάλεψε γι’ αυτά μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ και ως στέλεχος του κόμματος σε διάφορες θέσεις ευθύνης. Όπως γραμματέας της Κ.Ο. Αγίου Κωνσταντίνου Ηλιούπολης. Υπήρξε μέλος της Αχτιδικής Επιτροπής όλων των Ανατολικών Συνοικιών της Αττικής.

Είχε πρωτοπόρα δράση στο αντιπολεμικό κίνημα. Για πάρα πολλά χρόνια ήταν πρόεδρος του Παραρτήματος της Επιτροπής Ειρήνης (ΕΕΔΥΕ) στην Ηλιούπολη.