Η πράξη αποδεικνύει πως η αμερικανοΝΑΤΟικής κοπής συμφωνία των Πρεσπών, που υπέγραψε ο ΣΥΡΙΖΑ, εντάσσεται στον ιμπεριαλιστικό σχεδιασμό για την ένταξη των Δυτ. Βαλκανίων στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, ως εργαλείο ανταγωνισμού με τη Ρωσία και την Κίνα με αρνητικές συνέπειες για τους λαούς. Ήδη, η εφαρμογή της ιμπεριαλιστικής στρατηγικής συμβαδίζει με επικίνδυνες διαδικασίες αλλαγής συνόρων (π.χ. μεταξύ Σερβίας – Κοσσόβου) και έπεται συνέχεια.

   Έτσι, η τοποθέτηση του κ. Τσίπρα και άλλων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για χρησιμοποίηση της συμφωνίας των Πρεσπών ως μοντέλου αντιμετώπισης του κυπριακού προβλήματος και των ελληνοτουρκικών σχέσεων είναι ενταγμένη στους γενικότερους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.

   Τι σημαίνει το μοντέλο αυτό για την Κύπρο; Σημαίνει αναζήτηση συμβιβασμού χωρίς αρχές για το κυπριακό πρόβλημα και παραπέρα ΝΑΤΟποίηση της Κύπρου, παρουσιάζοντας το ΝΑΤΟ και ευρωατλαντικές δομές ως (νέες) εγγυήτριες δυνάμεις.

   Η προσπάθεια των ΗΠΑ και ΕΕ για συμβιβασμό με την Τουρκία είναι διαρκής και κλιμακώνεται με στόχο τη «συνεκμετάλλευση» των υδρογονανθράκων σε σύνδεση με την προώθηση διχοτομικής λύσης, τύπου σχεδίου Ανάν, που θα εδράζεται στην αποκαλούμενη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, των δύο «συνιστώντων κρατών», και στην εκδοχή της «Αποκεντρωμένης Ομοσπονδίας» (όπως είπε ο κ. Αναστασιάδης) που δίνει τη δυνατότητα παραπέρα ενίσχυσης των αρμοδιοτήτων των δύο κρατών.

   Σχετικά με τη ΝΑΤΟποίηση σημειώνουμε ότι στις δύο βρετανικές – ΝΑΤΟικές βάσεις (Δεκέλεια και Ακρωτήρι), το βρετανικό ραντάρ στο όρος Τρόοδος και τη βάση «Ανδρέας Παπανδρέου» στην Πάφο, που έχουν πλούσιο ιστορικό στήριξης των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και πολέμων, προστίθενται νέα μέσα. Στο τραπέζι έχει τεθεί η δημιουργία γαλλικής στρατιωτικής βάσης στο Μαρί κ.α. ενώ το Νοέμβρη του ’18 υπογράφτηκε «Δήλωση Προθέσεων» ΗΠΑ – Κύπρου με στόχο την εμβάθυνση της διμερούς συνεργασίας στον τομέα της «ασφάλειας».

   Παράλληλα, η Γερμανία και η Γαλλία πρωτοστατούν στην προώθηση σχεδίου δραστηριοποίησης στην Κύπρο της Μόνιμης Διαρθρωμένης Συνεργασίας (PESCO) της ΕΕ.

   Παρακολουθώντας αυτές τις εξελίξεις, το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών, το Δεκέμβρη του ’18, προειδοποίησε ότι «η παραπέρα στρατιωτικοποίηση της Κύπρου θα έχει επικίνδυνες και αποσταθεροποιητικές επιπτώσεις για τη χώρα».

   Οι σχεδιασμοί δεν αφορούν μόνο την Κύπρο. Το μοντέλο της συμφωνίας των Πρεσπών για το Αιγαίο σημαίνει αναγνώριση «ζωτικών συμφερόντων της Τουρκίας στο Αιγαίο» και «διμερών διαφορών πέραν της υφαλοκρηπίδας» με εφαρμογή και εμπλουτισμό των συμφωνιών Σημίτη – Ντεμιρέλ (1997 Μαδρίτη – 1999 Ελσίνκι) χρησιμοποιώντας ως όχημα τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ) που έχουν δρομολογηθεί με τις συναντήσεις Τσίπρα – Ερντογάν, και των υπουργών Άμυνας και Εξωτερικών των δύο χωρών.

   Υπάρχει ένα εύλογο ερώτημα: Γιατί μέσα σε λίγες μέρες κι ενώ έχει προκύψει θέμα αμερικανικής παρέμβασης περί «συνδιαχείρισης» του Αιγαίου και της Ανατ. Μεσογείου με την Τουρκία, σημειώθηκε ομοβροντία κυβερνητικών παρεμβάσεων;

   Πρώτα, συναντήθηκε ο κ. Τσίπρας με τον κ. Ερντογάν και τέθηκε το θέμα των ΜΟΕ. Ακολούθησε η συνάντηση των υπουργών Άμυνας στη σχετική σύνοδο του ΝΑΤΟ. Καλλιεργήθηκε η λογική του «έντιμου συμβιβασμού» από βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης των υποεπιτροπών της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του ΝΑΤΟ στην Αθήνα (4/3). Ακολούθησε παρέμβαση του πρώην υπουργού Εξωτερικών Ν. Κοτζιά (ομιλία στο Φόρουμ των Δελφών) για το Καστελόριζο, προτρέποντας μεταξύ των άλλων να μπει και η Τουρκία «στο παιχνίδι των υδρογονανθράκων στην Ανατ. Μεσόγειο» ή «δεν πρέπει να φαίνεσαι μοναχοφάης» κ.ά.

   Τη σκυτάλη πήρε ο υπουργός Εξωτερικών, Γ. Κατρούγκαλος, υποστηρίζοντας π.χ. στο τουρκικό πρακτορείο «Anadolu» (21/3) ότι «δεν μπορεί κάποιος να αποκλείσει από αυτή την περιοχή την Τουρκία η οποία έχει τόσα χιλιόμετρα ακτή στη Μεσόγειο…» και συνέχισε ο βουλευτής και πρώην υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ Γ. Τσιρώνης με αναζητήσεις αν το Καστελόριζο είναι στο Αιγαίο ή την Ανατ. Μεσόγειο, αναζητήσεις πολιτικές και όχι γεωγραφικές, που έχουν τη δική τους «ουρά».

   Στην πράξη, δηλαδή, έχουν τεθεί πολύ σοβαρά ζητήματα με τη μέθοδο των τροχιοδεικτικών βολών, που υπηρετούν το στόχο. Τη διαμόρφωση του εδάφους για έναν συμβιβασμό με κέντρο τη συνεκμετάλλευση του Αιγαίου και τμημάτων της Ανατ. Μεσογείου σύμφωνα με τα αμερικανοΝΑΤΟικά πρότυπα, όπως και η συμφωνία των Πρεσπών.

   Καταρχάς υπάρχει ένα γεγονός. Η αστική τάξη της Τουρκίας στον ανταγωνισμό της με την αστική τάξη της Ελλάδας εκτιμά πως υπερτερεί στον οικονομικό, πολιτικό και στρατιωτικό συσχετισμό, εντείνει την επιθετικότητα, όπως δείχνουν χιλιάδες παραβιάσεις εναέριου και θαλάσσιου χώρου, απειλές, κ.ά., αμφισβητώντας ακόμα και τα σύνορα.

   Ασφαλώς, η Τουρκία, όπως και κάθε άλλη χώρα, έχει δικαιώματα και διεθνείς υποχρεώσεις, αλλά αυτά είναι συγκεκριμένα. Προκύπτουν π.χ. από τη Συνθήκη της Λοζάνης (1923), τη Συνθήκη των Παρισίων (1947), τη Διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (1982). Έτσι, από τις τοποθετήσεις των κυβερνητικών στελεχών εγείρονται ορισμένα ερωτήματα. Καταπατιούνται δικαιώματα της γειτονικής χώρας π.χ. στην Ανατ. Μεσόγειο ή στο Αιγαίο και άρα, επιβάλλεται να αντιμετωπιστεί και να αποκατασταθεί η αδικία; Και ποια είναι αυτή;

   Ισχύει η Συνθήκη της Λοζάνης και πρέπει να τηρείται η αρχή καμιά αλλαγή των συνόρων; Ισχύει ότι η Ελλάδα αποτελεί ένα ενιαίο γεωγραφικό σύνολο και όχι άναρχη συγκόλληση ηπειρωτικών και νησιωτικών τμημάτων; Ισχύει ότι το σύμπλεγμα της Μεγίστης/Καστελόριζο είναι μέρος της Δωδεκανήσου και η πρόβλεψη της Διεθνούς Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας ότι τα νησιά (και το Καστελόριζο) με οικονομική ζωή έχουν δικαίωμα σε ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα;

   Αυτά είναι σημεία αναφοράς. Σχετίζονται με τα σύνορα και τα κυριαρχικά δικαιώματα. Τοποθετήσεις που εκφράζουν αμφισβήτηση, οδηγούν σε περιπέτειες.